Dla Rodziców

Związek Harcerstwa Polskiego. Czy nie brzmi to zbyt poważnie? I o co w ogóle tutaj chodzi? Po co, jak i dlaczego? To tutaj postaramy się odpowiedzieć na kilka bardzo ważnych pytań.
Związek Harcerstwa Polskiego jest największą polską organizacją harcerską, zrzeszającą blisko 100 000 członków nie tylko z Polski, nie tylko z Europy, ale i z całego świata. Jak łatwo się domyślić, ZHP nie zostało stworzone bez powodu. „Naszą misją jest wychowywanie młodego człowieka, czyli wspieranie go we wszechstronnym rozwoju i kształtowaniu charakteru przez stawianie wyzwań.” – tak brzmią słowa, które zostały zapisane w Statucie ZHP, jako najważniejszym akcie prawnym dla naszego związku.
Praca w ZHP jest bardzo wyjątkowa i trudno byłoby znaleźć podobną organizację do naszej. To właśnie tutaj rozwinął się system pracy małych grup, gdzie instruktor ma tak silny wpływ na wychowanie swoich podopiecznych.

Jak już zostało wspomniane, system pracy w ZHP to system pracy małych grup. Wszystko rozpoczyna się oddrużyny i gromady, czyli zasadniczo najmniejszych cząstek całego planu. Jedna drużyna to zwykle około 20 osób. Osobą odpowiedzialną za funkcjonowanie drużyny bądź gromady jest drużynowy wraz ze swoją kadrą, czyli przybocznymi. Drużynowy to zwykle pełnoletni instruktor ZHP, który całą swoją pracę wykonuje w roli wolontariusza. Oczywiście może zdarzyć się, że drużynowy nie ukończył jeszcze 18 lat – w takiej sytuacji na zbiórkach obecna jest osoba pełniąca funkcję pełnoletniego opiekuna.
Drużynowym nie może zostać każdy – wiele godzin szkoleń i kursów to tylko część drogi, jaką musi przebyć osoba chcąca pełnić taką funkcję. Drużynowy przygotowuje plan pracy swojej drużyny na cały rok i cotygodniowe zbiórki. Jest osobą odpowiedzialną za pracę jednostki, a także bezpośrednio za harcerskie wychowanie członków drużyny. Jest łącznikiem pomiędzy drużyną a szczepem czy hufcem, a ponadto dużym wzorem i przyjacielem dla swoich podopiecznych.
Drużyny działają w szczepach. W naszym przypadku Szczep Preria to kilka drużyn z Prokocimia oraz Klin. Jako Szczep podejmujemy bardzo wiele wyzwań i akcji, jak np. Akcje Markety albo Akcja Parking. Co roku jeździmy na obozy i zimowiska, co oznacza, że w czasie obozu spotykają się harcerze z różnych drużyn i w różnym wieku.
Szczepy działają w hufcach, te zaś w chorągwiach. W naszym przypadku jednostką nadrzędną jest Hufiec Kraków-Podgórze, jeden z najlepiej zorganizowanych hufców miejskich w Krakowie. Należmy także do Chorągwi Krakowskiej, małopolskiej części ZHP.

Jak zapewne się Państwo domyślają, nie każda drużyna nadaje się dla Pańskiego dziecka. W ZHP drużyny działają według określonych pionów metodycznych, a wybranie odpowiedniego jest pierwszym krokiem do osiągnięcia sukcesu w harcerskim wychowaniu. Dziwnie przecież byłoby, gdyby licealista chodził na zbiórki wraz z dziećmi z pierwszej klasy szkoły podstawowej.
W ZHP wyróżniamy 4 grupy metodyczne. Najmłodsi członkowie naszej organizacji to zuchy. To dzieci w wieku 6-10 lat. Do drużyny harcerskiej trafiają najczęściej przy okazji przejścia do 4 klasy szkoły podstawowej.
Kolejnym pionem są harcerze, czyli grupa przeznaczona dla 10-13 latków, czyli najczęściej uczniów 4-6 klasy szkoły podstawowej.
Aby móc wstąpić do drużyny starszoharcerskiej, należy być uczniem 7-8 klasy szkoły podstawowej lub 1 klasy liceum (bądź też mieć 13-16 lat).
Ci najstarsi to wędrownicy, czyli harcerze, którzy mają ponad 16 lat.
Oczywiście może zdarzyć się tak, że ze względu na indywidualne sytuacje harcerz będzie częścią innej drużyny niż ta, do której powinien z założenia należeć. Znacznie częściej dzieje się tak, że ktoś, wstępując do ZHP zaczyna pracować w nieco starszym pionie wiekowym, a nie młodszym. W końcu ciężko byłoby pod koniec 6 klasy szkoły podstawowej wstępować do drużyny harcerskiej, jeżeli kilka miesięcy później należałoby przenieść się do starszoharcerskiej.

Pierwsza zbiórka jest bardzo często ważnym wydarzeniem w harcerskim wychowaniu młodego człowieka. To, w jaki sposób odbierze przebieg swojej pierwszej harcerskiej zbiórki może na długo pozostać w jego pamięci. Dlatego, aby pomóc nie tylko drużynowemu, ale i samemu dziecku, warto jest uprzedzić drużynowego wcześniej o możliwości przybycia nowej osoby na zbiórkę. Ten, przygotowując zbiórkę będzie pamiętał o dostosowaniu jej do nadchodzących wydarzeń. Oczywiście nie jest to wymóg, a jedynie rodzaj pomocy, jaką może otrzymać drużynowy od rodzica.
„Witaj druhu! Chciałem zapisać syna na zbiórki!” – bardzo często słyszy się taki tekst od rodzica, który przybył ze swoją pociechą na pierwszą zbiórkę harcerską. Na czym te zapisy polegają? I do czego tak w zasadzie można się zapisać? Po pierwsze, żadne zapisy nie są na początku konieczne. Dziecko może tak po prostu przychodzić na zbiórki, a dopiero kiedy stwierdzi, że taka forma spędzania wolnego czasu mu odpowiada – poprosić rodzica o wypełnienie formalnej zgody na przynależność dziecka do ZHP. Do zgody dołączony jestformularz, w którym rodzice wpisują dane niezbędne do dokumentacji drużyny.

Drugim, bardzo często zadawanym przez rodziców pytaniem jest – „A co z mundurem?”. Sam mundur na początku nie jest koniecznością, a decyzję o jego zakupie zwykle można podjąć dopiero po pewnym czasie (np. dopiero wtedy, kiedy będziemy mieli pewność, że dziecko będzie należało do ZHP).
Mundury ZHP zostały podzielone na żeńskie i męskie. Żeńskie mają kolor szary, natomiast mundur męski jest koloru zielonego. Pełne umundurowanie w Prerii składa się z bluzy mundurowej, spodenek harcerskich (bądź spódnicy w przypadku dziewczyn), beretu czarnego z lilijką ZHP, paska, getrów i wyłogów. Ważnym elementem umundurowania są także buty, które powinny być nad kostkę, o ciemnej kolorystyce (najlepiej czarne lub brązowe, chociaż oczywiście zarówno trampki, jak i kozaki specjalnie nie pasują). Na mundurze  powinny także znajdywać się naszywki Miasta Kraków, WOSMU (lub WAGGGSu w przypadku dziewczynek), a także naszywki szczepu i hufca, patki i chusta. W przypadku naszywki hufca albo dodatków związanych ze szczepem – warto upomnieć się o nie do drużynowego, który z pewnością przygotuje komplet.
Jesteśmy świadomi, że samo umundurowanie to spory wydatek, dlatego polecamy zaplanować zakupy na spokojniejszy okres. Bywa, że na początku nowy harcerz dostaje od rodzica jedynie część umundurowania, jak np. bluzę mundurową i pasek. Takie rozwiązanie nie jest złe, pod warunkiem, że wkrótce harcerz dostanie też resztę. Mundury zuchowe i harcerskie zostały ujednolicone. Śmiało dla zucha można kupić większą bluzę, żeby starczyła też na harcerską drogę. Najlepiej zakupu dokonać w składnicy harcerskiej. My otwarcie polecamy SQADNICę harcerską, która mieści się przy Karmelickiej 31, w lokalu ZHP Chorągwi Krakowskiej. Strona internetowa: link.
Na same zakupy można wybrać się z innym harcerzem z drużyny, bądź nawet z samym drużynowym, który najlepiej będzie wiedział, co należy kupić.

Bardzo oczekiwanym momentem przez każdego zucha i każdego harcerza jest moment złożenia Obietnicy Zucha lub Przyrzeczenia Harcerskiego. Moment otrzymania Znaczka Zucha lub Krzyża Harcerskiego. To drużynowy podejmuje decyzję, czy jego podopieczny jest przygotowany na złożenie przyrzeczenia, co jest równoznaczne z tym, że będzie starać się żyć według harcerskich zasad przyjętych w Prawie Harcerskim. Prawdziwy Krzyżowiec musi wykazać się nie tylko podstawową wiedzą harcerską, ale też ogromnym zaangażowaniem. Każdy instruktor jednak wie, że bardziej liczą się chęci i skupienie i ocenia wszystko trzeźwym okiem na miarę możliwości konkretnego zucha/harcerza. Drużynowy musi być pewny, że po złożonym przyrzeczeniu, zgodnie ze słowami piosenki B.P, „krzyżowiec” z czystym sercem i zrozumieniem zaśpiewa: „A gdy spyta Cię ktoś – skąd ten Krzyż na twej piersi, z dumą odpowiesz mu – taki mają najdzielniejsi” i że te słowa otworzą drogę do zdobywania kolejnych stopni i sprawności harcerskich.