WĘDROWNICTWO to ruch młodzieży starszej (16 – 21 roku życia) i instruktorów w ZHP, polegający na świadomej, twórczej i aktywnej postawie wobec ludzi, harcerstwa oraz świata. Postawę tę wyróżnia samodzielne i zespołowe jego poznawanie poprzez wędrówkę po miejscach i zagadnieniach, w myśl wędrowniczej dewizy :
Wyjdź w świat zobacz,pomyśl, pomóż czyli działaj.
Celem wędrownictwa jest stwarzanie młodzieży starszej optymalnie wszechstronnych warunków do rozwoju społecznego, intelektualnego, duchowego i fizycznego.
Fundamentem wędrownictwa jest Prawo i Przyrzeczenie Harcerskie oraz Kodeks Wędrowników.
Zasady pracy wędrowniczej
Wędrownicy chcą zmieniać świat na lepszy, ale wiedzą, że ulepszanie świata powinni zaczynać od samych siebie. Dlatego w swym działaniu kierują się trzema zasadami: pracy nad sobą, szukania miejsca w społeczeństwie i służby.
Praca nad sobą to ciągłe doskonalenie się – praca nad charakterem, rozwój fizyczny, intelektualny i duchowy. Poszukiwanie w sobie i doskonalenie tego, co najlepsze i eliminowanie słabości.
Szukanie miejsca w społeczeństwie związane jest bardzo ściśle z wchodzeniem w dorosłość. Każdy człowiek musi dla siebie znaleźć miejsce w społeczności, w której funkcjonuje. Musi odnaleźć się w różnych rolach: dziecka, ucznia, obywatela, a później pracownika czy rodzica. Podstawowym wyzwaniem dla młodego człowieka jest odnalezienie dziedziny, w której chciałby się rozwijać i w przyszłości podjąć pracę zawodową.
Służba jest działaniem podejmowanym przez wszystkich harcerzy. Jednak wśród wędrowników odgrywa szczególną rolę. Wędrownicy uczą się podejmowania odpowiedzialnej, stałej służby. W konsekwencji mają ukształtować w sobie postawę aktywnego człowieka – potrafiącego działać bezinteresownie na rzecz swojego otoczenia (rodziny, sąsiadów, kolegów z pracy, ale też nieznajomych, których napotka na swej drodze).
Wędrownikiem zostaje osoba która odbyła próbę wędrowniczą, która jest otwierana i zamykana przez Szczepową Kapitułę Stopni Wędrowniczych.
Być wędrownikiem to niemała sztuka, a dostępna tylko dla tych, którzy posiadają
prawdziwie harcerską postawę. Wędrownikowi nie wystarcza znajomość miejsca
zamieszkania, wędrownika ciekawi świat, wędrownik, patrząc w swą przyszłość, pragnie
odnaleźć własną ścieżkę. Wędrowanie to znacznie więcej niż przemierzanie kilometrów czy wytrwałość fizyczna. To sztuka wchłaniania życia, które nas otacza, to oczy i uszy otwarte, to tajemnica współodczuwania przyrody i człowieka. Wędrówką nie będzie przyspieszony tupot nóg, nadmiar krzykliwego humoru, lecz właśnie cisza wśród ciszy lasu, skupienie wobec wschodów czy zachodów słońca. To wyczucie wędrownik łatwo odszuka w sobie.
Wędrownik – jest zawsze gotów nieść pomoc.
Wędrownik – jest przyjacielem całego świata. Wędrownika ciągnie siła nieprzeparta w dal na coraz to nowe, nieznane szlaki, nie pozwala zastygnąć mu w wygodnym, osiadłym życiu, toczącym się zbyt wolno.
Wędrownik – spostrzega urok życia wszędzie, gdziekolwiek się znajdzie, gdyż odkrywa to, czego inni w pozornej monotonii codziennych dni dopatrzyć się nie umieją. Wędrownik zna radość trudnych zwycięstw, urok przyrody, piękno zdobywania samotnie niewydeptanych ścieżek.
Wędrownik – stale uprawia wędrówki, wędruje w zimie, w lecie, na wsi, w mieście, tropi miejsca, gdzie może być pożyteczny. Drogę jego wędrówki wyznaczają wartości zawarte w Prawie i Przyrzeczeniu Harcerskim.
Znaki służb przygotowują do świadomego podjęcia stałej służby i uczą pracy w zespole. Zdobywając znaki służb wędrownik poznaje obszary aktywności, na których ma możliwość pełnić służbę na rzecz organizacji i społeczeństwa.
Znaki służb zdobywa się w kilkuosobowych zespołach – patrolach zadaniowych. Zespół taki:
- przygotowuje plan zdobywania znaku służby,
- zatwierdza go w Kapitule Hufca,
- realizuje zadania znaku służby w czasie od kilku miesięcy do najdłużej roku,
- podsumowuje i dokonuje samooceny,
- zwraca się do Kapituły Hufca o przyznanie znaku.Obecnie możemy zdobywać w ZHP 10 znaków służb:
– Znak służby dziecku
– Znak służby gospodarce
– Znak służby kulturze
– Znak służby nauce
– Znak służby pamięci
– Znak służby przyjaźni
– Znak służby przyrodzie
– Znak służby turystyce
– Znak służby wspólnocie - – Znak służby zdrowiu
– Znak służby zdrowiu Symbolem zdobycia znaku służby jest metalowa odznaka wykonana według wzorów zatwierdzonych przez Główną Kwaterę ZHP. Każdy znak ma odrębny symbol. Odznaki umieszcza się na mundurze zgodnie z obowiązującymi regulaminami. - Programy znaków służb
